Bez tytułów

Kim Roberti

Viktor Sheleg
(zazdrość czy samotność?)

Kim Roberti

Kim Roberti

Obrazy, ich tytuły i nasze odbiory. Oglądamy, czytamy, interpretujemy - pomimo pewnych odległości najczęściej kręcimy się wokół tego samego.

Георгий Дмитриев

George Dmitriev urodził się w Murom w 1957 roku (Rosja). 

Prace jego znajdują się w takich zbiorach, jak: Ministerstwo Kultury Federacji Rosyjskiej, Galerii Sztuki w Vixa, Rosji, Museum of Modern Art, Taibee Tajwanie, oraz w kolekcjach publicznych i prywatnych w wielu krajach, m.in. Wielkiej Brytanii, USA, Kanadzie, Korei, Hiszpanii, Rosji, Niemiec, Francji, Danii, Japonii, Tajwanie i Turcji.


Galeria 

Niedziela...

Niedziela na moście        

Szepty

Lepiej mówić ciszej czy głośniej? Obrączki                                             

na naszych palcach są jak balustrady

z jednej strony mostów. Opieramy się;

można je oddać lub przejść z nimi.

Nie tylko

Most rzucił się w wodę przez słońce – zawsze jest

przez. Te niepewne rozmowy, nigdy nie zejdą z tych desek;    

nie wszystko ma drzwi. Będę błądzić po ziemi, jakbym stała

nad morzem. Wzrok woli sam chodzić.                             

Dla siebie

Mam być falą, która idzie przez most?

Suknia wzburzyła się i znalazła wyjście

na brzeg – muszą iść za mną. Same słowa

zadepcze tłum mężczyzn.

BJ

Edward Munch "Kobiety na moście", 1902

 

Życzę wszystkim wspaniałych Świąt Bożego Narodzenia, wymarzonych prezentów i nowych pozytywnych wrażeń w 2012 Roku.

 

Zapowiadany na listopad mój tomik

"czarne koronki" już jest. Od dnia 07.12. znajduje się u mnie :)

Bogumiła Jęcek "czarne koronki" - debiut książkowy; 55 ekfraz do obrazów Edwarda Muncha.

                                                                                                                                                                                                                        
Słowo wstępne - Stanisław Burkot

Redaktor - Anna Gregorczyk

Korekta - Wojciech Roszkowski

Wojciech Roszkowski – „kulki rtęci"

(Laureat tegorocznej edycji IV Ogólnopolskiego Konkursu na Autorską Książkę Literacką w Świdnicy).

Sam tytuł jest już bardzo wymowny. Pamiętam, jak będąc dzieckiem, obserwowałam je ze strachem, asystując starszym siostrom, które próbowały „naprowadzić” kulki na kartkę. A te rozpraszały się 
i łączyły z ogromną szybkością i były ślicznie srebrne.

santa maria

na zachodzie bez zmian, deszcz taki jak u nas, nawet kwitną

platany. powinienem zapomnieć, wykasować numery, zanim

rudy warkoczyk, kołyszący się w rytmie tik tak, zniknie wśród

tłumu na deptaku - a ja w szarych tunelach z kolorowym,

niezrozumiałym graffiti. nie wiem, o kogo się ocieram

w kolejnych ciasnych wagonach; jest jak na karace,

niewiele większej niż nasze mieszkanie,

szukającej nowej drogi do indii.

nie pytaj dokąd, dlaczego i ile skrzyżowań, żółtych świateł

w oknach obcych, coraz bardziej szklanych domów

na mijanych osiedlach, które mają takie same imiona.

cmentarz niewiniątek cz. 2

                             ryby, rzekomo tegoż ranka świeżo złowione w sekwanie,

                  cuchnęły już tak strasznie, że ich smród głuszył smród trupów.

                                                                                                     patrick süskind

mówili: w świecie dziwy. z okien autobusu widziałem później

różne. czekały na poboczu. drzewa, jakieś chusteczki, butelki

po wodzie. obok rybie łuski. nieraz mili panowie

zbierali w tym lesie na przekór prawdziwki. nic się nie zmienia,

tylko kalendarze. nieustający kondukt i jeden

przechodzień. nie wystarczy rachunek, powinniśmy wiedzieć -

gra czy nie gra w kości, powtarzając mantrę do nowego świata

(luiza: wymyślili kolory, które nie istnieją).

sobota, czkamy w porcie. mój znajomy szyper nadal pije wino.

inni wypływają, chociaż każdy widział, że wracają ptaki.

jeszcze nic się nie zmienia,

tylko kalendarze.



Publikacja za zgodą autora

Przeczytane

Fragmenty wybrane z najnowszego tomiku Beaty Patrycji Klary

 „ZABAWA W CHOWANEGO” ("Zeszyty Poetyckie" 2011)

consolatio – pocieszenie

IX

Ktoś nie wziął kotleta z żółtym serem, zrobionego specjalnie tak jak lubiłeś. Nauczyłam się już

formy. Jak niewiele nam trzeba do przyzwyczajenia. Był zastępuje jest. Tylko stare zegarki,

które zbierałeś zachowują formę – są.W ich porysowanych szkiełkach widać twoje skupione oko.

Reperujesz czas.

XI

Kiedy nie żyjesz lepiej sobie nawzajem dotrzymujemy towarzystwa. Siedzę, leżysz i coraz trudniej

przychodzi nam wywołać w sobie zdziwienie. Jesteśmy poza czasem. Ty również poza ciałem, jak

jogin z Pakistanu albo nestor z Ponderosy. Lubiłeś czytać, ale to filmy trafiały najlepiej. Covboy,

cobyła, colty, capelusz i szeroka preria, na której końcami traw masowałeś stopy. Wolałam Indian,

choć wiedziałeś, że podkochuję się w Old Shatterhandzie. Patrzyliśmy na niego z zazdrością,

zupełnie inaczej niż teraz. Nie dlatego umarli bogowie, że rozbiliśmy ich posągi. To stało się

bez naszego udziału.

XII

 

Mecz śmierci Anglia: Niemcy. Już słyszę, jak krzyczałbyś prawie bez czucia. Za wcześnie przegrałeś

swój mecz. Bez świadków. Może jedynie sędzia ostateczności, jeśli jest, bo zwykłeś w to wątpić,

podyktował czerwoną strużkę w narożniku ust. A teraz ślady twoich dotknięć widać tylko na starej

szkatułce. Boję się zetrzeć z niej kurz, by nie uszkodzić tropów. Łapię się na tym, że zaczynam

obgryzać paznokcie.

Myślę, że zacząłeś odchodzić, gdy zauważyłeś tło.

Publikacja za zgodą autora